Queenstown

Ik ben vanochtend aangekomen in Te Anau, ik had om 7 uur de bus al, en nu zit ik binnen want, surprise surprise, het regent! Maar ik mag niet klagen want ik heb een fijn hostel en een mooi uitzicht en bovendien heb ik een hele zonnige week achter de rug! 

Ik heb nog twee fantastische dagen in Wanaka gehad, met mooi weer is het nóg leuker daar! Ik heb samen met de Duitse Larissa de isthmus peak gelopen. Deze wandeling is ietsje buiten Wanaka dus dat werd liften naar de stad! En het is werkelijk zo makkelijk als het eruit ziet, bordje met “Istmus peak” en duimpje omhoog. Na een paar minuutjes stopte er al een klein autootje, en werden we meegenomen door Morgan, zij kwam van Réunion Island, en was ook op weg om de track te gaan lopen. Ondertussen stond er nog een lifter, een jongen uit Argentinië, dus met zijn vieren in haar golfje gepropt zijn we naar de wandeling gereden en met zijn vieren hebben we de isthmus peak beklommen. En dit was heel lang omhoog, en een vrij saaie wandeling want er was geen afwisseling dus constant omhoog. Maar zoals altijd, het uitzicht was zeker lonend, en het weer was stralend dus we konden heel ver kijken. De afdaling was killing. En het de hele wandeling was dubbel zo zwaar omdat ik een snurker in mijn hostel had dus ik was niet top fit. We konden niet met Morgan mee terug rijden maar we werden al snel opgepikt door een man met zijn dochtertje die ons tot halverwege brachten. Daar werden we weer opgepikt door een stel uit Chili dat al 3 jaar in wanaka woont en ze waren zo aardig om hun eigen huis voorbij te rijden en ons voor ons hostel af te zetten, hoe tof is dat! 

Op zondag zou de bekende Roys peak open gaan, die was gesloten vanwege lammerende schapen. Ik was eigenlijk van plan hem te lopen maar de isthmus peak schijnt mooier te zijn en Roys peak is ook heel lang heel ver constant omhoog over een heel breed pad dus een beetje saai. In plaats daarvan heb ik de 1,5 uur durende wandeling naar de top van Mount Iron gelopen en terug, en dat had al mijn verwachtingen overtroffen. Omdat het weer zo stralend was had je op dit lage bergje een fantastisch uitzicht over Wanaka! En het weer was heerlijk dus ik heb ook nog even in de zon gezeten bij het meer. En achteraf hoorde ik dat het heel druk was op Roys peak, dat mensen als een kudde schapen naar boven liepen en dat je op een gegeven moment een uur moest wachten om een foto van het uitzicht te maken. Gekke werk. In Wanaka heb ik trouwens ook de eerste Nederlandse toeristen gezien (het heeft even geduurd) en ik moet zeggen dat het erg wennen is om face to face met iemand in het Nederlands te praten want buiten af en toe een belletje met Ché, spreek ik helemaal geen Nederlands meer...

En maandag heb ik dan met toch een klein beetje pijn in mijn hart Wanaka verlaten om op weg te gaan naar Queenstown. De busrit was niet zo lang (2 uur) maar werkelijk fan-tas-tisch. Ik zat voorin de bus en wist werkelijk niet waar ik moest kijken, voor me, links van me, rechts van me, het was allemaal zo verschillend! Links groene heuvels met een heleboel wijngaarden, en rechts van me steile bergtoppen met hier en daar een beetje sneeuw.   In Queenstown zelf moest ik een beetje wennen aan de drukte, het is ineens een bruisend middelpunt in het super rustige Zuidereiland. Mensen zijn ineens super modieus gekleed en er is heel veel toerisme. Het is de “extreme sport” hoofdstad van Nieuw-Zeeland, je kan er dan ook van alles doen, skydiven, bungeejumpen, paragliden noem maar op. Sterker nog, bungeejumpen is hier uitgevonden. Er was ook een soort van overdekte jet-ski in de vorm van een haai waarmee je over het water kon scheuren maar ook onder water. Super vaag.

Queenstown ligt ook aan een heel groot meer en het uitzicht is er prachtig. Je kijkt zo tegen de bergen op. Een deel van de stad is tegen de Queenstown Hill opgebouwd, zo ook mijn hostel. Ik heb nog nooit in mijn leven zo’n steile straat op moeten lopen. Je kan je er niks bij voorstellen. Als je boven staat kun je het verloop van de weg niet zien, het is net een achtbaan. Wel een goede work-out elke dag. Mijn hostel zelf was oke, alleen super ongezellig. Veel mensen die er lang verblijven om te werken en geen zin hadden in contact, dus Queenstown was een beetje alleenig. De eerste dag was het stralend weer, en ik heb de stad een beetje verkent, hij was kleiner dan gedacht en ontzettend toeristisch. Een groot deel van het centrum bestaat uit booking agents voor activiteiten. Er zijn een hoop restaurantjes waar van alles gaande is en er zijn wat gewone winkels. En ik denk dat het ook de enige plek is in Nieuw-Zeeland waar je Louis Vuitton kan shoppen. Het is gericht op rijke toeristen, ook te zien aan de dure auto’s die ze showen (Ferrari, MacLaren, noem maar op). 

En omdat ik niet echt contact had met mensen had ik besloten om de volgende dag maar in mijn eentje naar de Ben Lomond Saddle te lopen. Naar de top vond ik wat ver in mijn eentje dus ik dacht bij de saddle om te keren. Ook omdat het naar de top erg stijl is, en ik niet wist of dat wel comfortabel was in mijn eentje. En ik wil niet degene zijn die van een berg geplukt moet worden door een helikopter omdat er weet ik veel wat gebeurt. Trouwens, had ik niet verteld, maar vlak voordat ik de tongariro alpine crossing (je weet wel, Mount doom!) was daar nog iemand overleden door onderkoeling! Het mooie is dat de track dan drie dagen dicht gaat omdat de Maori dan hun rituelen kunnen uitvoeren voor de doden. Ik vind het wel tof dat dat nog steeds gedaan wordt. Blijven leven tijdens een wandeling is trouwens niet de meest moeilijke opgave hoor. Maar sommige mensen zijn gewoon dom en onvoorbereid. Ik heb zelfs mensen in slippers naar boven zien lopen! Maar goed, terug naar Ben Lomond. Ik had de keuze om een deel met de gondola te doen, maar dat wilde ik niet. En ik ben blij dat ik het niet heb gedaan want het is een super leuk pas door het bos omhoog! Na 50 minuten geklommen te hebben was ik boven, en vol met energie, dus ik besloot niet te rusten en gelijk door te gaan. Naar de saddle had ik ook in een uur gelopen in plaats van 1,5 uur, en onder de top van de Ben Lomond zittende, besloot ik dat het uitzicht daarboven toch echt nog wel mooier moest zijn... en het was heel stijl maar het duurde maar een uur, en ik zou niet alleen zijn want er liepen best veel mensen omhoog. En ik had nog genoeg tijd, energie en eten en drinken. Bovendien, als het te ver was om helemaal naar queenstown te lopen kon ik altijd nog de gondola naar benden nemen... kortom: geen excuus om het niet te doen! Dus na een boterhammetje en een extra zonnebrandsmeersessie ben ik nice en steady omhoog gelopen. En het was stijl, soms een beetje spannend door de diepte waarin je kijkt, maar het was het zo waard! Het uitzicht was werkelijk fenomenaal, en een extra traktatie op de top: er zat een kea! Een bedreigde vogelsoort, en een enorm brutaal en nieuwsgierig beest. Als je niet uitkijkt graait ie heel je tas leeg! Of hij neemt gewoon je hele tas mee... ik heb uiteindelijk het hele stuk weer terug naar beneden gelopen en beneden kon ik wel een vreugdedansje doen (oke stiekem heb ik dat ook gedaan!) ik vond het zo fantastisch! En ik was trots op mezelf dat ik het alleen heb gedaan, en het is zo gek want je kan het met niemand delen maar daardoor voelt het misschien ook wel nog intenser! Het grappige is dat ik tijdens mijn wandeling meer praatjes heb gemaakt met mensen dan in mijn hostel. Met mijn laatste beetje energie ben ik de Queenstown Hill opgelopen en heb in de avond nagenoten van mijn dag. De laatste dag in Queenstown heb ik nog een hoop boekingen gedaan voor bussen en hostels, het hoogseizoen is aan het beginnen dus alles zit sneller vol. Ik kon nog net een overnachting in Queenstown krijgen voor volgende week vrijdag en ik heb ook een van de laatste plekken in de bus naar Christchurch. Ik moet overnachten in Queenstown omdat ik vanaf Dunedin niet in een keer naar Christchurch kan. En zo plannende gaat de tijd toch wel snel. Ondertussen heb ik nog maar 2 weekjes hier in Nieuw-Zeeland. Maar daar denk ik niet te veel over na, want er gaan nog een hoop mooie dingen komen! Ik ben nu in Te Anau, en hoop morgen Milford Sound te kunnen bezoeken...